Hoe is dat gegaan in 1974?

“Kleed u zich maar weer aan, ik zie het al, een knots van een hernia”

Met deze zin, uitgesproken door dhr.dr.v.H. in de Maria Stichting te Haarlem, is het begonnen.

Het was 1974 en dit was de laatste lijfelijke medische keuring voordat het drama zich voor dhr.R.P.zou voltrekken, nog even een ruggenprik om duidelijk in beeld te krijgen waar de hernia precies zit.
Twee artsen in opleiding mogen proberen waar de naald in het wervelkanaal naar binnen gestoken moet worden om de contrast-vloeistof-af te geven voor het beeld dat we zoeken...
Na vergeefse moeite kwam de neuroloog-himself dr. om de juiste stand en de juiste prikplaats voor de naald vast te stellen.

We hebben het over begin December 1974 en we bevinden ons in een operatiekamer van de Maria Stichting te Haarlem, waar dr. T. de hernia operatie uitvoert bij dhr.P.

Dr.T. bevestigde nogmaals dat dhr.P. een sterkere rug zou terug krijgen dan hij nu had…..oefeningen in bed en dan naast bed wandelen.
Contrôle momenten , uitgevoerd door artsen, lieten geen voorspoedig herstel zien,
Werkzaamheden bleven moeilijk, lopen, zitten en liggen het was allemaal niet zoals voor de operatie was gesuggereerd.
Normaal deelnemen aan de werkzaamheden die als verpleegkundige verricht moeten worden was niet aan de orde.

De neuroloog die verantwoordelijk was voor de resultaten van de operatie werd verweten dat hij een veel te mooi herstelbeeld had gegeven en diende zich voor het Medisch Tuchtcollege daarvoor te verantwoorden.
De controlerende arts dr. M. liet weten dat P. beter de contrastmiddelen ter discussie had kunnen stellen in plaats van de chirurg met te optimistische voorspellingen.
De werkgever van dhr.P te Heemstede liet weten dat beëindiging van het dienstverband in zicht kwam en voorbereidingen daartoe werden aangevangen.

Een oproep in de pers

Omdat dhr.P niet kon geloven dat hij de eerste en enige was die op deze wijze werd achtergelaten na een hernia operatie met contrastvloeistof in de hersenen, plaatste deze een oproep in de Pers en richtte een vereniging op voor slachtoffers van medische contrastmiddelen…het was inmiddels 1991.

De vereniging

Er werden ruim 1550 mensen ingeschreven die allen, op verschillende manieren hun ervaringen melden en duidelijke signalen uitzonden voor attentie en hulp.

In middels zijn er sterfgevallen….slachtoffers van contrastmiddelen, moeilijk herkenbaar vanwege de tijdsduur, soms 20 – 30 jaar na de fatale inspuiting !

In de jaren` 30 bestond er een vergiftiging door Thorotrast in 2009 heet het Jodiumcontrast waardoor mensen na medisch oncerzoek lijden en overlijden zonder het gevoel te hebben “SERIEUS “ genomen te worden. (Testen op allergische reacties bleven uit…..)

De stichting

De Stichting Contrastmiddelen Nederland, is de slapende stichting die overgebleven is uit de Vereniging Slachtoffers Medische Contrastmiddelen Nederland. Honderden mensen nemen contact op via de website. Hun vragen worden uitsluitend 'digitaal' beantwoord, de stichting verstrekt ook ale verder informatie alleen 'digitaal'.